M-Tours ook op Facebook

Facebook link 

 

 

 

Toscane 2015

Terug van de Toscanetour 2015

 

Het werd een heel bijzondere Tour dit jaar. Ten eerste omdat het een erg warme Tour werd, waarbij we steeds zeiden: liever dit dan regen. En ook omdat het mijn laatste lange Tour zou worden. Ik wilde zelf graag nog een keer naar Toscane. Het is een prachtig gebied waar zoveel te zien is, zowel in het noorden als in het zuiden.

We reden dit keer met z'n vijven: natuurlijk mijn vaste maatjes Jan en Sjaak, maar nu ook Jan en Gerda, die allebei pas een nieuwe motor hadden.

 

Op de eerste aanrijdag gingen we overnachten in Babenhausen, een gezellig dorp in het zuiden van Duitsland. Eten deden we in het plaatselijke Italiaanse restaurant, waar het eten heerlijk was. De volgende dag gingen we Oostenrijk in en konden we vrijwel meteen niet verder door een ernstig ongeluk. Gelukkig vonden we vrijwel meteen een goede alternatieve route en konden daarna goed opschieten. Bij de koffie kregen we lekker aardbeiengebak van Jan, die vandaag jarig was. Net over de Reschenpas in Italië aten we ons middagmaal. Daarna kreeg Gerda een echte vuurdoop in de vorm van de Stelviopas, die ze na enige aarzeling goed haalde. Ik ging zelf even Zwitserland in om de Umbrailpas te rijden. Daarna reed ik ook omhoog naar de pashoogte van de Stelvio, waar de anderen al aangekomen waren. We genoten van de prachtige afdaling in het Broliodal en werd het rijden in het Valtellina wat minder heftig. We gingen overnachten in Tirano, een gezellig stadje met een mooie Dom.

 

De volgende dag reden we na enkele passen langs het mooie Lago d' Iseo en daarna door de stroomdalen van de Po, Adige en Tara. Het was inmiddels heet geworden, echt heet.

Maar welgemoed arriveerden we bij het hotel in Pontremoli, een mooi en gezellig stadje.

 

Hier ontmoetten we de rest van de deelnemers. Jan en Marthi hebben geen motoren meer en reden nu in een Mazda met een open dak, waardoor ze nog steeds goed voeling hebben met de natuur en naar hartelust konden zwaaien naar ons op de motor.

's Avonds, na een goede en gezellige maaltijd, liepen we naar het oude gedeelte van het stadje, waar het gezellig druk was en luisterden naar een muzikaal optreden.

 

De eerste route ging al snel het gebergte in en reden we ook een weg, waar we helemaal niet in mochten, maar wel op de route stond. De politie, die aan het einde van de bergweg stond zei er niets van gelukkig. En hoewel het wederom erg warm was reden we bij Carrara naar de marmergroeven, waar we een kleine rondrit reden langs de vele groeven. Daar kwam Sjaak er achter dat hij zijn nummerplaat kwijt was. Leve de Italiaanse wegen! Daarna reden we dwars door de Alpe Apuane naar ons hotel in Borgo a Mezzano.

 

 

 

 

Daar kregen we heerlijk te eten en allerlei lekkere hapjes. Gelukkig deed ook hier de airconditioning het goed.

 

 

De tweede route was een rondrit, waarbij we op ons gemak Pisa konden bekijken. Het neerzetten van de motoren was even een heikel punt, maar ook dat kwam natuurlijk goed.

Het was hier zoals altijd heel erg druk en je hoorde allerlei talen. Het Campo dei Miracoli is en blijft schitterend, maar door de hitte zochten we al snel de schaduw weer op.

 

 

 

We reden daarna naar de zee en besloten daar lekker te blijven en te gaan zwemmen. We werden waarschijnlijk goed afgezet bij het huren van de strandstoelen en parasols, maar

dat mocht de pret niet drukken. Het water was heerlijk! We bleven de hele middag daar, maar moesten natuurlijk wel weer terug naar het hotel. Dat deden we via een alternatieve route, die ons de delta van de Arno liet zien. Ook nu kregen we heerlijk te eten en was de wijn lekker.

 

 

De volgende dag moesten we weer weg uit dit prima hotel en reden we door het gebergte naar het zuiden van Toscane. Het was in San Gimignano flink zoeken naar een parkeerplek en daardoor moesten we helemaal omhoog lopen naar het ommuurde stadje met de hoge torens. De koffie en de koelte van de bar was heerlijk. Maar toch bekeken we het stadje nog even voor we weer doorreden. Onderweg stopten we bij een restaurantje waar we met plezier aten, al vonden ze het daar maar vreemd dat we niet een hele maaltijd namen.

Na heel wat foto's en kilometers kwamen we aan in Querce al Pino, waar we goede en gezellige kamers kregen en een koel drankje heel welkom was. Ook hier was het eten heel goed en werd het een gezellige avond op het terras.

 

De vierde rit was ook een rondrit, die ons naar het zuiden van Toscane leidde. De prachtig gelegen dorpen werden steeds gefotografeerd en we gingen zelfs even baden in het heilzame water van Saturnia. Daar werd de hitte me even te veel, maar het hulp van Jan en Sjaak kwam ik weer goed op de motor.

 

 

 

 

We gingen picknicken vandaag, dus werden er boodschappen gedaan en konden we later brood met Parmaham en een pittige kaas gegeten worden, gevolgd door heerlijk vers fruit. De terugweg ging dwars door de Crete, een landschap dat je nergens anders ziet en zo mooi en intrigerend is dat je steeds weer foto's blijft maken. Na Pienza was het nog een half uurtje rijden naar het hotel, waar we getrakteerd werden op een lekkere Prosecco ter ere van de verjaardag van Gerda. Het eten was weer een feest en dat werd nog feestelijker afgesloten met een taart met kaarsjes, die Gerda mocht uitblazen. Het leek wel of het personeel het nog leuker vond dan wij. En ook nu werd het weer een gezellige avond.

 

 

 

 

Helaas moesten we weer weg uit dit uitstekende hotel en reden eerst een stuk langs de rivier, daarna weer dwars door de Crete, waar we opnieuw foto's maakten. We bereikten de stad Siena, waar ik bij alle motorkleding bleef en de anderen allemaal de stad gingen bekijken. Ook nu hadden ze boodschappen gedaan, waardoor we later op een beschaduwd plekje konden gaan eten. Nu kwamen we in het Chianti-gebied en overal zagen we wijngaarden.

Het is hier weer een heel ander gebied en dat maakt het ook zo fijn om hier te zijn.

 

 

 

 

Helaas konden we niet in een hotel in het centrum van Florence overnachten, maar het hotel waar we naar toe gingen was ook redelijk goed, al moesten we een stukje verderop gaan eten. Dat bleek helemaal niet erg te zijn en het eten was er prima. Daarna konden we nog op het terras zitten, want nu was de warmte veel dragelijker. De limoncello smaakte trouwens ook heerlijk.

 

 

 

 

 

 

De volgende dag scheidden onze wegen en ging de helft de rondrit door het gebergte rijden en de andere helft ging naar de stad. Ik ging ook mee naar de stad en het was erg gezellig om dat te doen. Het is er altijd druk, maar dat hoort erbij. Ik vind het een prachtige stad en voel me er goed op mijn gemak. Ze keken overal rond, luisterden naar muziek, keken naar de vele geschilderde prenten en wandelden om de Duomo. We verwonderden ons over het heerlijke ijs, de prijzen van de kleding en schoenen, bekeken het stadhuis en vergaapten ons aan het vele goud op de Ponte Vecchio. Uiteindelijk was het tijd om maar weer eens terug te gaan met de bus, die ons binnen een half uurtje weer terugbracht naar het hotel. De andere groep was inmiddels al gearriveerd en hadden het ook naar hun zin gehad. Ook nu gingen we eten in het nabij gelegen restaurant en omdat we de kaart inmiddels begrepen ging het bestellen wat vlotter dan gisteren. Later zaten we weer op het terras van het hotel tot het bedtijd werd.

 

Op deze dag was er een wandeling door Florence gepland en dus gingen we weer met de bus naar het centrum. Daarna wandelden we naar de Duomo, die we ook binnen bekeken. Na de koffie liepen we naar de Santa Croce, ook een mooie kerk en toen naar de Arno en natuurlijk liepen we over de Ponte Vecchio, waar al dat goud blinkt. Bij een kennelijk heel populair winkeltje kochten we lekkere pizza en bekeken de mensen.

Via de andere zijde van de Arno liepen we terug naar het Uffizi en het grote plein, waar het altijd druk en gezellig is.

Er is zoveel te zien en nadat we genoeg foto's gemaakt hadden gingen we aan het einde van de middag terug naar het hotel. Ook nu gingen we eten in het ons inmiddels bekende restaurant.

 

 

 

 

 

Helaas moesten we afscheid nemen van Florence en reden nu in noordelijke richting naar het gebergte. Er stond weinig water in de stuwmeren, wat niet zo vreemd is natuurlijk met die hitte. We gingen het gebergte in en via enkele passen

kwamen we weer bij de Alpi Apuane, waar we via de oostkant langs reden. We gingen weer naar het hotel waar we gestart waren in Pontremoli en konden nog uitgebreid genieten van een hapje en een drankje op een terras op het grote plein.

 

 

Hier eindigde de Toscanetour officieel en de volgende morgen gingen we in groepjes uiteen. Jan, Sjaak en ik zouden grotendeels de terugrijroute rijden door Zwitserland. Gelukkig was het iets minder heet nu. We schoten goed op en bereikten al voor de middag de grens bij Chiasso. Via het Ticino gingen we naar de Zwitserse Alpen. Na Airrolo reden de Val Tremola, de prachtige pasweg met de keitjes. Daarna genoten van de Furkapas. Ik was verbaasd om te zien dat er helemaal geen sneeuw meer was op de gletsjer. Dat was echt snel gegaan en zie je goed dat het ijs snel smelt. We gingen overnachten in Oberwald in het luxe Sporthotel, waar we met de Tour ook wel eens overnacht hadden. In het nabij gelegen restaurant aten we ook heel luxe, maar het was ook heel lekker.

 

De dag begonnen we met het rijden van de prachtige Grimselpas. Het mooie uitzicht op de Furkapas en na de pashoogte op de vele stuwmeren blijven altijd mooi. We stopten nogal eens om te kijken en foto's te maken, maar schoten daarna goed op. De Brünigpas was gelukkig niet heel erg druk en reden we daarna het wat minder interessante noordelijke gedeelte van Zwitserland. Bij Waldshut passeerden we de grens met Duitsland en reden door het Zwarte Woud naar de Schwarzwald Hohenstrasse, die we verder helemaal afreden en in Geroldsau stopten voor een laatste overnachting. We aten een forel , die net zo lekker was als hij er uit zag.

 

 

Ook de laatste dag begon weer met prima weer, hoewel we inmiddels iets meer aan kleding aanhebben. Dat moest ook al in de Alpen, waar het 's nachts tegen het vriespunt was.

Na een lekker ontbijt vertrokken we en reden naar Frankrijk om daar door de bloemrijke dorpjes te rijden. Nadat we Duitsland weer bereikt hadden gingen we de snelweg op om op een redelijke tijd thuis te zijn.

 

 

 

 

We konden goed opschieten en na enkele stops om te tanken en te eten bereikten we onze Hollandse grens weer en moesten we daarna als eerste afscheid nemen van Sjaak.

 

 

 

 

 

Bij Huizen moesten Jan en ik ook afscheid nemen en reed ik de polder weer in. Een beetje verdrietig omdat ik geen grote Tour meer zal organiseren, iets wat ik tientallen jaren gedaan heb, maar ook blij dat ik dat al die jaren met zoveel plezier heb mogen doen. Spijt? Nee, want er moet eens een einde aan komen, maar wie weet komt er nog wel een korte reis...........

 

Marja